Tinashe, bağımsız müzik yolculuğunda her zaman hem kusursuz bir teknisyen hem de gözü kara bir deneysel sanatçı olduğunu kanıtlamıştı. Radarıma Nasty ile yakın zamanda girse de kısa sürede ondan beklentilerim devasa boyutlara ulaşmıştı bile. Çünkü gerçekten müzik zekası olan insanı bir dinleyici olarak anında anlayabildiğinizi düşünüyorum…
Ve beklentilerim boşa çıkmadı. Yeni albümü Popstar, abartısız bir şekilde onun kariyerinin zirve noktası ve şimdiden yılın albümü (AOTY) adaylığının en güçlü ismi. Hatta bende bu ödülü aldı bile. Dünya tam anlamıyla adil bir yer olsaydı, Popstar tıpkı Charli XCX’in Brat dönemi gibi devasa bir kültürel fenomene dönüşür, “Melatonin” Billboard Hot 100 listesinde 1 numaraya oturur ve Tinashe stadyum turlarını kapalı gişe satardı.
Uzun süredir sanatsal vizyonundan tek bir milim bile taviz vermeyen Tinashe, ana akım müzik sektörünün ona borçlu olduğu tüm “çiçekleri” bu albümle fazlasıyla hak ediyor.
Popstar, adının ima ettiğinin aksine sıradan bir pop albümü değil; Tinashe’nin merceğinden popstarlığın yeniden tanımlandığı bir masterclass. Charli XCX gibi güçlü pop hislerini katmanlı, deneysel ve pürüzsüz bir prodüksiyonla harmanlıyor ve evet… adeta büyülüyor. Albümün miksajı ve prodüksiyon kalitesi büyücülük seviyesinde. Mixing masterclass diyebiliriz.
“Too Easy”nin pop minimalizmi üzerine kurulan derslik miksajının ardından kusursuz bir geçişle giren “Melatonin”, ballroom esintileri ve baslarıyla dinleyiciyi anında esir alan bir başyapıt. Şarkıyı tekrar tekrar dinlemekten albümün kalanına geçmek neredeyse imkansız.
“Cloud 9” bir başka şaheser niteliğinde bir durak. Hiç bitmeyen, dinleyiciyi sürekli daha yükseğe taşıyan öforik bir beat üzerine inşa edilmiş bir gösteri. “Sunglasses”, son derece estetik, âdeta ASMR hissi veren işitsel dokusuyla Tinashe’nin Aquarius / Baited Breath dönemine selam gönderen harika bir nostalji. “Popstar” 2000’lerin R&B ruhunu kusursuz bir modernizmle paketlerken, “Brainrot” TikTok meme sample’ıyla Tinashe’nin günümüz müzik dinamiklerini ve çağın ruhunu ne kadar iyi yakaladığını gösteriyor.
Melatonin, Pillow Fight gibi favorilerimden bahsetmiyorum bile.
Popstar, deneysel ritimler ile dinleyicinin yakasını bırakmayan pop melodileri arasında mekik dokuyor. “Nobody Wanna Dance Anymore”daki hafif NIN-Closer etkisini sevmemem ise imkansızdı zaten.
Özetle Tinashe, Popstar ile sadece harika bir albüm yapmakla kalmamış, günümüz pop müziğinin sınırlarını yeniden çizmiş. Müzikal frekansına ve vizyonuna kimsenin yetişemediği bu proje, her şarkısıyla rüştünü bir kez daha ispatlayan gerçek bir ikonun kusursuz zaferi bana göre. 10/10.
