Burada pek çok albümün 20. yılını kutladığım oldu ama bu kez başka. Diğer kutlamalarım biraz daha -kısmen- küçük ve kemik kitlelere hitap eden işlerdi. Justin Timberlake‘in ‘FutureSex/LoveSounds‘u ise tam anlamıyla bir “ERA” idi.
Eğer o döneme çocuk, ergen ya da yetişkin olarak yetişebildiyseniz çok şanslısınız. Benim genel olarak “özendiğim” ve bir gün dans pistlerinin tozunu atacağım günlerin hayallerini kurduğum çocukluk dönemime denk gelmiş olsa da o günleri gördüğüm için mutluyum.
20. yılını kutladığımız bu albüm çıktığı dönemde pop müziğin akışını değiştiren, kulaklıktaki ve kulüpteki ritim algısını kökten sarsan bir albümdü. Justin Timberlake’in 2006 sonbaharında piyasaya sürdüğü FutureSex/LoveSounds, aradan geçen yirmi yıla rağmen hâlâ garip bir şekilde “yarından gelmiş” gibi tınlamayı başarıyor.
Bugün geriye dönüp baktığımızda bu albümün başarısı tesadüf ya da sadece dönemsel bir “boyband üyesinin olgunlaşma çabası” değildi. Albüm, Timbaland, Danja ve Justin üçlüsünün stüdyoya kapanıp kural kitabını çöpe atmasıyla doğan sonsuz bir deneysel oyun alanıydı.
Sabır, Beatbox ve Uzayan Şarkılar
Bugünün Spotify çağında pop şarkıları iki dakikanın altına sıkıştırılmaya, nakaratlar ilk 10 saniyede verilmeye çalışılırken FutureSex/LoveSounds’ın sunduğu mimari insanı şaşırtıyor. Albümdeki hemen her parça 4 dakikanın üzerinde; hatta birçoğu 6-7 dakikalık prodüksiyon yolculuklarına dönüşüyor.
“SexyBack” ilk çıktığında radyoların ve MTY’nin neye uğradığını şaşırdığını dün gibi hatırlıyoruz. (Tabii bunun yurdumuzdaki karşılığı daha çok Dream TV başında klibin çıkmasını beklediğimiz dönemler.) Şarkı bir pop yıldızının söylemesi beklenmeyecek kadar sert, endüstriyel ve agresifti. Pop müziğin o zamanki steril sınırlarını aşan bu yaklaşım; “My Love”ın uzay çağını andıran synth’leriyle, “LoveStoned / I Think That She Knows”un ikinci yarısındaki o efsanevi, dize getiren senfonik kırılmayla taçlandı.
Bir Sanatçının Maskesi ve Karakter Oyunu
Albümün sözsel evrenini incelediğinizde karşınıza mükemmel bir “melek” ya da kusursuz bir aşık çıkmıyor. Hatta tam tersine; biraz ukala, biraz bencil, sahnede rol yapan ama ses kontrolüyle sizi buna ikna eden bir karakter var. “What Goes Around…/…Comes Around” şarkısındaki intikamcı ton veya “Chop Me Up”taki o oyuncu, hatta hafif karikatür hip-hop tavrı… Justin burada derin hikâyeler anlatan bir ozan değil; stüdyodaki harika ritimlerin üstünde süzülen, sesini bir enstrüman gibi kullanan bir vizyoner.
Ekranı, Modayı ve Kültürü Ele Geçiren Görsel Bir Devrim
FutureSex/LoveSounds sadece kulaklıklarda çalan bir müzik albümü değildi; görsel dili, klip estetiği ve popüler kültüre sızma biçimiyle 2000’ler ortasının stil haritasını baştan çizdi.
Albümün klip sinematografisi dönemin çok ötesindeydi. Özellikle “What Goes Around…/…Comes Around” klibini hatırlayın… Sıradan bir müzik videosundan ziyade, kısa film tadında, baştan çıkarıcı ve karanlık bir neo-noir anlatıydı. Dönemin stil ikonu ve Hollywood’un en parlak yıldızı Scarlett Johansson’ın klipte boy göstermesi, şarkının yarattığı o tehlikeli ve tutkulu havayı adeta taçlandırmıştı. Scarlett ve Justin arasındaki o ekrandan taşan tansiyon, klibi MTV çağının unutulmaz anlarından birine dönüştürdü.
Tabii bir de bu albümün moda dünyasını salladığı o efsanevi an var: Victoria’s Secret Fashion Show. “SexyBack”in o dönem podyumda patladığı anı bugün bile müzik ve moda tarihinin en ikonik eşleşmelerinden biri olarak anmak gerek. Justin’in podyumda yürüdüğü, meleklerin o mükemmel beat eşliğinde salındığı o defile performansıyla birlikte şarkı sadece bir radyo hit’i olmaktan çıktı; dönemin hedonist, parlak ve iddialı yaşam tarzının resmi marşı haline geldi. Herkesin üstünde bir takım elbise, ayağında parlak ayakkabılarla kendisini klibin içindeymiş gibi hissettiği o kısa ama büyüleyici dönemin mimarı tam olarak bu albümdü. Tabii yaşıtlarım anlayacaktır, biz de evdeki catwalk’larımızı bu şarkıyla çalışıyorduk!
Ayrıca ek bir parantez açmak gerek, yurdumuzun erkek popçuları da uzun süre “üç numara saç+takım elbise” kombiniyle Justin benzeri olmaya oynadılar.
20 Yıl Sonra Nereye Oturuyor?
Müzik forumlarında ve pop kültürü tartışmalarında bu albümün yeri hep ayrı tutulur. Kimileri albümün başarısını tamamen Timbaland’ın prodüksiyon dehasına bağlasa da, Justin’in o dönemki o benzersiz falsettosu, vokal katmanlama yeteneği ve karizması olmasaydı bu altyapılar bu kadar geniş kitlelere ulaşamazdı. FutureSex/LoveSounds, R&B ile elektroniği birleştirerek günümüzün The Weeknd gibi isimlerine giden yolun taşlarını döşedi.
Günümüzde bu albümü baştan sona dinlemek, pop müziğin bir zamanlar ne kadar cesur, ne kadar uzun soluklu ve eğlenceli olabileceğini hatırlatan harika bir zaman kapsülü. Zaman değişti, akımlar geldi geçti fakat stüdyodaki o üç adamın 2006’da yarattığı bu “gelecek sesi”, hâlâ eskimemeyi sürdürüyor.
